''W Imię Boga Wszechmogącego.''
''Ku upamiętnieniu Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, uchwalonej w dniu 17 marca 1921 roku przez Sejm Ustanawiający w Warszawie, Skierniewicki Sejmik Powiatowy uchwałą z dnia 27 kwietnia 1921 roku postanowił wznieść w mieście Skierniewicach gmach sejmikowy, jako siedzibę wszystkich instytucji społecznych i kulturalnych. Plac pod budowę przekazało miasto pod warunkiem, że uzyska 3 – pokojowy lokal dla miejscowej straży ogniowej.
W tym celu Sejmik powołał Komitet Budowy pod przewodnictwem Starosty Wacława Gajewskiego w osobach PP. Gajewskiego Walentego, Heinricha Aleksandra, Kurnatowskiego Aleksandra, Burmistrza Macherskiego Ignacego, później Stanisława Cygańskiego, posła Mąkolskiego Juliana, Ostrowskiego Jerzego, Popowskiego Stefana, Szrettera Konrada, i Wyrzutowicza Stanisława. Po całorocznej pracy Komitetu, jesienią roku 1922 przystąpiono do budowy gmachu według planu i pod kierownictwem architekta P. Konrada Kłosa.''
W budynku mieściło się 70 pokoi, dwie duże sale i 50 innych pomieszczeń.
''Dnia 15 października 1922 r., w czwartym roku odzyskania niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za rządów Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego, odbyło się uroczyste założenia i poświęcenie kamienia - węgielnego w obecności: Wojewody Warszawskiego Pana Władysława Sołtana, Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Pana W. Dąbrowskiego, Referenta Departamentu Ministerstwa Robót Publicznych Pana Paprockiego i innych dostojnych zaproszonych gości, duchowieństwa, Członków Wydziału Powiatowego i Sejmiku, Komitetu Budowy, Wójtów i licznie zgromadzonej publiczności. Ten akt erekcyjny opatrzony podpisami uczestników zostaje zamurowany w cokole gmachu ku wiecznej rzeczy pamięci. Oby Bóg błogosławił naszej pracy, oby Dom Sejmikowy stał się sercem powiatu i mocnym tętnem przelewał nowe życie w jego najdalsze zakątki.
Podczas przygotowywania terenu pod budowę sejmiku, w wykopie pod fundamenty znaleziono ludzkie szczątki. Była to duża sensacja dla mieszkańców miasta. Wiele lat potem opowiadano, ile to kości, czaszek i całych szkieletów zostało wykopanych. Przypuszczano, że mogą to być pozostałości cmentarza. Przez długi czas opowiadano, że w ciemnych oknach suteren można zobaczyć lśniące zimnym księżycowym blaskiem kości, czaszki a nawet poruszające się szkielety. Szczególnie jesienią, kiedy zawodzi wiatr, skrzypią latarnie oraz konary drzew, miejsce to jest owiane mgłą tajemniczości i grozy. Niepotwierdzone przekazy historyczne wspominają o splądrowaniu skierniewickiego pałacu oraz potyczce z wojskami szwedzkimi nad strugą przepływającą w pobliżu sejmiku. Czyżby to szkielety poległych, których pochowano na miejscu potyczki .''
''Dnia 12 czerwca , miasto i powiat Skierniewice święciły rezultat swoich kilkuletnich prac i ofiar dla dobra publicznego, swojej myśli o przyszłości, swoich wysiłków zbiorowych dla zorganizowania fundamentów życia społecznego. Dzień 12 czerwca w Skierniewicach był świętem samorządowym. Zaszczycenie tego święta powiatu przez Głowę Państwa, przedstawicieli rządu, władz państwowych ,i samorządowych — jest dowodem, jak doceniana jest przez najwyższe władze państwowe szlachetna i twórcza inicjatywa, dobry czyn, rozumna ofiara, celowość i skuteczna praca. Uroczystość .rozpoczęła się Mszą Świętą o godz. 10 w kościele parafialnym. O godzinie 14 przyjechał na uroczystość samochodem ze Spały P. Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej. Powitanie P. Prezydenta odbyło się koło bramy tryumfalnej na Rynku miejskim przez przedstawicieli Rządu, wyższych władz państwowych, wojskowych i samorządowych, oraz organizacje społeczne przy udziale około 12.000 ludności przybyłej z powiatu.''
Pierwszy powitał P. Prezydenta w imieniu władz i ludności powiatu Skierniewickiego starosta p. Wacław Gajewski.
''Następnie P. Prezydent przyjął raport od wojska i odbył przegląd kompanii honorowej. Burmistrz miasta Skierniewic, p. K. Jaworowski, witając P. Prezydenta w bramie tryumfalnej, podał na tacy chleb i sól. Szpalerem licznych organizacji społecznych i dzieci szkolnych, P. Prezydent udał się do kościoła parafialnego, gdzie był witamy na progu świątyni przez duchowieństwo z ks. A. Lipskiem. W dalszym ciągu przeszedł P. Prezydent szpalerem organizacji społecznych do parku Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, a powitany przez Prorektora dr. Z. Ludkiewicza i profesorów tej uczelni, zwiedził zakłady i pracownie naukowe, gdzie studentki ofiarowały Panu Prezydentowi piękny bukiet kwiatów.''
''Następnie Pan Prezydent przeszedł do Domu Sejmikowego i zatrzymał się na trybunie przed gmachem. Na placu zgrupowane były organizacje ze sztandarami; Poświęcenia Domu Sejmikowego, oraz tablicy pamiątkowej dokonał Ks. Dziekan Kanonik A. Lipski, przy udziale i ks. Kanonika Hubnera i ks. prefekta Cieśliiskiego. Po dokonaniu poświęcenia, przed trybuną na której zasiadł P. Prezydent i przedstawiciele Rządu, przy wejściu do Domu Sejmikowego, wygłoszone zostały przemówienia. Pierwszy przemawiał ks. Dziekan A. Lipski, streszczając historię miasta Skierniewic, jako grodu Prymasów i podkreślając doniosłość chwili oficjalnego przyjazdu po raz pierwszy do Skierniewic P. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uroczystość poświęcenia Domu Sejmikowego, który wzniesiony został ku upamiętnieniu uchwalenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w dn. 17.III — 1921 r. Następnie starosta Wacław Gajewski — jako Przewodniczący Wydziału Powiatowego Sejmiku Skierniewickiego wygłosił przemówienie następującej treści:''
Na owe czasy był to bardzo nowoczesny budynek, wykonany głównie przez warszawskich rzemieślników, Mieściło się w nim 16 urzędów i 7 stowarzyszeń. Poza Starostwem były to m.in. Ochotnicza Straż Pożarna, Komenda Policji Państwowej, Urząd Skarbowy, Okręgowe Towarzystwo Rolnicze, Kasa Oszczędnościowa, Poczta, Związek Harcerski, Związek Ziemian, Związek Inwalidów, Związek Strzelecki, Związek Nauczycielski, lekarz powiatowy i weterynarz, architekt powiatowy, sędzia, podprokurator. Ponadto - Powiatowe Muzeum im. W. Reymonta oraz pomieszczenia mieszkalne dla pracowników starostwa. Podczas okupacji niemieckiej gmach sejmikowy został przejęty przez władze okupacyjne i pełnił funkcję Urzędu Powiatowego i Miejskiego. Po zakończeniu wojny przez wiele lat mieściły się tu różne instytucje, w tym Powiatowa Rada Narodowa oraz kino „Związkowiec”. W 1972 roku, gdy Skierniewice uzyskały status miasta wojewódzkiego, budynek stał się siedzibą władz wojewódzkich. Po reformie administracyjnej w 1999 roku znów pełni swoją pierwotną funkcję jako Starostwo Powiatowe. Jednym z najbardziej unikalnych elementów budynku jest gabinet starosty, który zachował oryginalne umeblowanie z lat 20. XX wieku.
Wszyscy skierniewiccy starostowie siedzieli przy tym samym biurku.
